?

Log in

у падарожжах маляваць

Па-бандыцку, канешне, але выклала цалкам тайскія малюнкі.
Ехала з адной ідэяй альбома, а выходзіла - як выходзіла, зусім рознае і адрознае ад задуманага дома. Але я зразумела важнецкую штуку пра маляванне ў паездках - яно вельмі ў кайф, калі можаш выдзяляць на тое вялікія кавалкі часу, і над табой ніхто не вісіць з секундамерам. Мне спадабалася, цяпер я хачу шмат такіх альбомаў з маляванымі ўспамінамі. Наступныя альбомы паеду пэцкаць у Італію ў канцы лета - больш мэтанакіравана і з кампаніяй. Далучайцеся.
https://www.behance.net/gallery/51130085/Thai-sketchbook
Учора я забыла тапачкі ў бары. Гэта вельмі весяліць мяне, бо ніколі раней не сыходзіла з бара проста ў мора.

ідэальны партнёр

Хто танчыць псіхабугі са Стывам Бушэмі чацьвёрты раз пасля палутарнай капаэйры - той я. Чацьверты, і не апошні!
https://www.youtube.com/watch?v=wCDIYvFmgW8
Намаляваць прадмет - значыць даведацца яго будову. Мастакі ведаюць шмат сакрэтаў.
Вельмі люблю адчуванне, калі глядзіш на старыя ілюстрацыі ці працы, і прыгадваеш музыку ці аўдыёкніжку, пад каторую рабіліся. Амаль заўжды запамінаецца нейкі рэзкі і дакладны кавалак, і гэта бы зноў акунуцца ў той самы момант жыцця. Надзвычай люблю гэты сакрэтны стан падвойнага дна, дасяжнага толькі стваральніку.
Монстрам дадаю яшчэ й мікрасловы, яны - мой дзеннік.

Sep. 4th, 2016

Вельмі хочацца здымаць партрэты, а я малюю пні. Пні таксама трэба.
Клапатлівымі васінымі рукамі была дастаўленая на выставу Гудзіліна ў ЦЭХу.
Сама сабе падзівілася, але надзвычай моцнае ўраджанне пакінула наведванне. Натуральна, што яго здымкі з пэўнай рэгулярнасьцю трапляюцца на вочы, нешта падабаецца больш, што запамінаецца, што праходзіць белым шумам сярод навінаў сяброў і фотак коцікаў. Але пабачыць працу чалавека за шмат год у такой выбітнай падачы, емкай і яскравай - дарагога варта.
Вельмі крута зроблена сама экспазіцыя, добра арганізаваная прастора, але не тое стала самым важным.
Абмяркоўвалі гэтае з Васяй, седзячы на паркеце ... звычайна мастак, нават фотадакументальны, прапускае працы праз прызму свайго ўласнага ўяўлення, канонаў прыгожага і стэрэатыпаў вартага. На выставе, што прысьвечаная Беларусі, я пабачыла менавіта сваю Беларусь. Маю, Ксюхіну. Не чыёсь мастацкае пераўвасабленне, чужыя роздумы на яе конт, а вось менавіта тое, як яна есьць у мяне ў галаве і ў вачах, проста нехта ўзяў і зрабіў з гэтага карцінкі.
Вельмі дзіўнае адчуванне - быццам чужы чалавек паказаў табе твой сон.
Я не ведаю, як яшчэ напісаць, каб запомніць гэты стан. Я жыву менавіта от у той краіне, што бачыла на экране. Сказаць, каб яна мне моцна падабалася, складана, але яно неверагодна роднае і жывое.


...а быў хто яшчэ? А ў вас такія ж спецэфеты?

Смачна

Так, жыць мусіць быць смачна, адзін раз жывем.
Сто год не піла Irish Coffee, і вось учорашні быў цудоўным. Цяпер трэба навучыцца яго гатаваць.
І наогул усё ў правільны бок ідзе. Кава з плотнай пенкай дыміцца у любімай турцы. Лета стараецца з усіх сіл быць такім, якім я яго прасіла. Людзі здзіўляюць і натхняюць на подзьвігі. Планы нарэшце прымаюць акрэслены выгляд і падаюцца дасягальнымі. Трапныя тэксты ўчас кладуцца пад руку і запрашаюць у падарожжа. Так, падарожжы паглядаюць хітрым авантурным вокам з-за куста.
Хочацца быць сабой, і шмат лепшай сабой - мяне палілі вадзічкай, я хачу расьці.
Кава, цукар, віскі, вяршкі. Я навучуся.

Jul. 7th, 2016

Я ляжу на вялікім возе свежага сена, што прывез Валодзя. На стайні нікога ўжо няма, вакол па левадах бродзяць рознакаляровыя ціхія коні, ціўкаюць пачварыкі пад кустамі і гудуць у паветры начныя жыхары неба. Рукі пахнуць любімай кабылай, каторая падчас сустрэчы залезла носам у далоні і застыла там, перабіраючы вуснамі.

Ніхто не зможа адабраць гэтае ў мяне, думала я там, на возе, раскінуўшыся зоркай на ўсю шыр паміж светлым ліпеньскім небам і духмянай сухой травой, бо яно - знутры мяне.
Вельмі шкада, што я не кірую матацыклам. Вялікае шчасьце, што я не кірую матацыклам, бо маю шанец дажыць да канца гэтага лета. А гэта будзе лепшае лета. Эвэрррр.

Jun. 8th, 2016

- Я уже заебался. Іді і ты заебісь!

Падслуханая размова страйбаноў. Выдатна адлюстроўвае думкі аб рамонце.

May. 29th, 2016

Сустрэла ў блогу Кацярыны Мурашовай абсалютна фантастычны па сваёй нерэальнасьці запіс. Яна апісвае гісторыю маленькай дзяўчынкі, каторая перадае свае веды і ўраджанні ад наваколля мовай цела і рухаў. Танцам.

https://snob.ru/selected/entry/94487?v=1461934677 вось ён

На падставе апошніх месяцаў заняткаў кантэмпам з цудоўным харэографам Аняй, я не магу перастаць думаць і фантазаваць карціны, звязаныя з тым маленькім чалавекам, каторы выбраў такую незвычыйную форму камунікацыі - складаную, небось страшнаватую для гледачоў, нязвыклую.
Бываюць моманты, калі адчуваеш сябе кавалкам космасу, пылам і ветрам - тое імгненна, дзівосна і вельмі цэльна, але ўсё ж - асазнана. Такія моманты, я, здаецца, сустракаю толькі калі я адна, і вакол мяне няма ці мала людзей. Думаю, што менавіта такое шчасьце і шукаю і знаходжу на стайні, на сьпіне вараной кабылы, каторая кар'ерам ляціць праз духмяныя палі ўлетку. Калі саскокваеш з гэтай спіны ў вечаровую расу, і ногі гудуць ад сутыкнення з глебай, а кабыла апускае нос у траву. Калі вяртаешся дамой пасьля сустрэчы з любімымі сябрамі, і думаеш, што пралятаеш над бардзюрамі на метр вышэй звычайнага.

Але яно - не апісальнае, яно спажывецкае. Трэба мець сілы і ўменне засвойваць цуды, каторымі поўніцца зямля, і рабіць іх кавалкам свайго знутранага супу, каб зараджаць батарэйку. А батарэйка далёка не заўжды правільна разыходуецца. Думаю, гэта ўмеюць усе.

...а гэтая літара Ш са змеямі начнога лесу? гэта той Лес, куды хадзіў Сляпы з Дома, Дома в Котором?

Як жа ж мала расказана пра тую маленькую дзяўчыну! Як там у яе, ўнутры? Што цяпер з ёй?
Як заўжды, чым меньш інфармацыі, тым больш дадумак. Цяпер яна стала часткай майго свету, я буду пра яе фантазаваць.
Так уж выйшла, што я ў поўнай гармоніі з сабой малюю тазікі з адрэзанымі вушамі. Пад Тайгер Ліліз. Калі суседзям не падабаецца, няхай свае грамчэй уключаць і памяняюць свае багамерзкія каналізацыйныя трубы.
Тазікі крутыя!
2 км
Напэўна, пачынаць бегаць мне і праўда трэба значна цішэй.
Калені не вытрымліваюць таго, што можа цела, і скардзяцца. Але мы іх патрошку ўгаварым на подзьвігі.

Tags:

Когда Ницше плакал

"Когда Ницше плакал" - гэта першая кніга да доўгі час, каторую хочацца крэсліць. І першы раз сустракаюся з нязручнасьцю электроннай кнігі, бо я надта ляніва тупіца-рэтраград, каб залезці ў наладкі і пашукаць, як такое робіцца.

Ну да ладна, не ў Кіндлах справа. Кніга неверагодна на душу легла. Легла і ляжыць.

асазнаныя

- Тое, аб чым так доўга марылі бальшавікі...!
Сёння мая дарагая галава паказала мне сеанс дзівоснага снавіду. Дзякуй ёй вялікі, мы й так напраўду жывем з ёй у ладзе і гармоніі, а тут яна прадэманстравала новы від стасункаў - цалкам кантралюемы асазнаны снавід.
Раней са мной такое здаралася, але досыць маленькімі кавалачкамі, кожны раз з вялікім інтэрвалам часу - год, пяць, дзесяць. На гэты раз я настолькі проста і натуральна адчула падчас сюжэта сна, што сплю, што не пасьпела ні здзівіцца, ні прачнуцца. Проста ў адзін момант адчула "сонную" нестыкоўку сюжэта, і зразумела, што я - у сьне, і можна варочаць Што Заўгодна!

Сон да майго з'яўлення ў ім быў пра начное мора, яхты і яркую луну ў заліве вялікага горада. Адчуванне вельмі падобна да фільма Inception з Ды Капрыё, навакольныя падзеі падаюцца канструктарам, з каторага напраўду можна калбасіць што заўгодна - лётаць, мяняць настрой, прыдумляць падзеі - і яны задараюцца.
І зараз гэты сон памятаецца, як фільм, нічога з яго не прапала, не растала, як успаміны нават аб самых цікавых снавідах. Мо гэтае азначае, што галава й праўду дала дазволу глыбей у сабе капнуцца?

Уяўляеце сабе неабсяжныя магчымасьці? Сустрэцца з тымі, з кім хочацца - і не можацца? Чым такое будзе адрозьнівацца ад звычайных фантазій наяву? Звычайных - бо, прызнацца, мае нябачныя паплечнікі заўжды са мной. Калі я еду кудысь далёка сама ў машыне і асабліва - гуляю пешшу - дастаю з кішэні людзей і мы гуляем удвох. Мо гэта спецэфект дзіцёнка, каторы вырас без братоў-сёстраў і шмат часу бавіў з сабой, але мне ніколі з-за гэтага не бывае самотна. Але мо гэтае азначае, што ты правы і я катэгарычна не магу заставацца сама?


Змяненне фізікі навакольнага асяроддзя таксама вабіць неверагодна, але ж мой феціш - усе ж людзі. Дзевачкі любяць жывое, біялогя цікавей за фізіку)

Dec. 15th, 2014

Ну і раз я дабралася да ЖЖ ледзь што не першы раз за год, раскажу вам пра пса.

Зараз есьць сабака, Дыня зваць.
20141116 021907

Калядная рапсодыя

Паслухай… гэта напраўду нейкі цуд.

http://knihi.com/Uladzimir_Karatkievic/Kaladnaja_rapsodyja_audio.html

Калі такія словы, пранікненыя, каханыя і эратычныя гучаць па-беларуску, гэта неверагодна. Я не ведала раней, што так яно бывае... і калі чуеш, разумееш, што нездарма ты, як дурань, - адзіны беларускамоўны чалавек на сотню прысутных у залі.
Ніколі раней я не чула і не чытала любоўнай беларускай лірыкі, і зараз, менавіта зараз, калі надта яно патрэбна, прыйшла Рапсодыя. Дзякуй вам, Уладзімір Сямёнавіч, за найлепшы калядны падарунак.

Latest Month

April 2017
S M T W T F S
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30      

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com